Functionele neurologie
De zogenaamde toegepaste of functionele neurologie gaat uit van de plasticiteit (de mogelijkheid tot verandering) van het zenuwstelsel. Neuroplasticiteit, zoals het ook wel genoemd wordt, is een relatief nieuw fenomeen dat tot voor enkele decennia nauwelijks bekendheid genoot.
Tegenwoordig is het echter zo dat een groot deel van het neurowetenschappelijk onderzoek zich richt op neuroplasticiteit omdat het zeer veel therapeutische ingangen biedt voor een divers scala aan ziektebeelden/aandoeningen.
In onze praktijk en op de website zult u regelmatig de term functionele neurologie tegenkomen. We kunnen ons voorstellen dat niet meteen duidelijk is wat hiermee bedoeld wordt. Graag lichten we deze term onderstaand kort toe.
Vooropgesteld: neurologie betreft kennis (logos) van het zenuwstelsel (neuro-: het zenuwstelsel betreffend). Het zenuwstelsel omvat de hersenen (grote en kleine), de hersenstam het ruggenmerg en alle uittredende zenuwen. Wanneer het zenuwstelsel letsel oploopt, leidt dit tot functieverlies van de getroffen regio.
In de neurowetenschappen is een groot deel van de kennis gebaseerd op wat er bekend is t.g.v. neurologisch uitval. Dit houdt in dat bepaalde delen in het zenuwstelsel niet meer kunnen functioneren.
Binnen de functionele neurologie bekijken we de wereld niet zo zwart/wit. Stukjes zenuwstelsel kunnen verminderd functioneren om tal van redenen, maar het functioneert nog wel! Functionele neurologie heeft tot voor kort veel minder aandacht gekregen, waarschijnlijk om 3 belangrijke redenen:
- Functionele verschillen zijn veel subtieler en daardoor veel lastiger te traceren
- Functionele verschillen zijn niet levensbedreigend, maar gaan om kwaliteit van leven
- Functionele verschillen kunnen nog niet zo lang zichtbaar gemaakt worden, maar nu wel (o.a. fMRi)
De laatste jaren komt de medische wetenschap er d.m.v. onderzoek achter dat functionele tekortkomingen in het zenuwstelsel een grote rol spelen bij allerlei aandoeningen. Zo ook bij de leer-en gedragsproblemen bij kinderen. We weten bijvoorbeeld uit onderzoek dat wanneer de prefrontale cortex beschadigd is, er veranderingen in aandacht, sociaal gedrag en impulscontrole kunnen ontstaan.
Tevens zijn dit vaak de moeilijkheden bij DDS. Het vermoeden dat deze regio dan ook anders functioneert bij DDS (developmental delay syndrome) kinderen is bevestigd door functioneel MRI onderzoek. Hierbij wordt gekeken welke delen in het brein actief worden bij een bepaalde taak.
Door deze recente kennis te koppelen aan het begrip neuroplasticiteit kunnen we komen tot een behandelwijze gericht op training en verbetering van deze onderfunctionerende regionen.