Leren

Een groot deel van het leren op school is afhankelijk van de leescapaciteiten van het kind. Om te kunnen lezen is het vereist dat dichtbij zien gemakkelijk verloopt. Goed dichtbij zien is afhankelijk van de capaciteit van de ogen om te kunnen convergeren (ogen bewegen beide naar binnen) en het goed accomoderen van de lens in het oog.

Daarnaast is het essentieel dat beide ogen goed gelijkmatig volg- en sprongbewegingen kunnen maken. Wanneer dichtbij zien vermoeiend, zwaar of zelfs onmogelijk is, dan is lezen een obstakel en wordt de aandacht al snel gevestigd op andere zaken. Een aantal studies heeft dan ook laten zien dat kinderen die moeilijkheden hebben met convergentie vaker neigen naar AD/HD en dyslexie (Borsting et al, 2005).

De hoeveelheid kinderen met DDS die moeite hebben met convergentie wordt door Pauc (2006) gesteld op 58%. In een neurowetenschappelijk artikel uit 2005 volgt het volgende commentaar van Granet et al m.b.t. convergentie insufficiëntie:

“We weten niet of convergentie insufficiëntie AD/HD erger maakt of dat convergentie insufficiëntie foutief wordt gediagnosticeerd en het label AD/HD krijgt opgeplakt. Wat we wel weten is dat meer onderzoek m.b.t. dit onderwerp van belang is en dat patiënten gediagnosticeerd met AD/HD geëvalueerd moeten worden op convergentie insufficiëntie (CI) en als zodanig behandeld moeten worden wanneer CI het geval blijkt.”

“De symptomen van CI kunnen het de student/leerling erg moeilijk maken om te concentreren op langer leeswerk en overlappen sterk met die van AD/HD.”

“Een aantal van de symptomen van AD/HD overlappen met die van CI. Wanneer de Convergence Insufficiency Symptom Survey wordt vergeleken met de DSM-IV criteria voor AD/HD, zien we dat 5 van de 9 symptomen van verminderde aandacht terug te vinden zijn onder CI.”

Oogconvergentie en accommodatie worden gecontroleerd door speciale centra in de hersenstam. Daarnaast speelt het middenstuk van de kleine hersenen een belangrijke functie in de oogdynamiek.

Lezen houdt qua oogbewegingen echter niet op bij convergentie en accommodatie. De ogen moeten ook accuraat van links naar rechts bewegen en aan het einde van de regel met een sprongbeweging terug naar links kunnen. Ook hierin kunnen subtiele verschillen aanwezig zijn.

Deze zogenaamde saccadische oogbewegingen (d.i. de “sprong” van rechts naar links) worden gecontroleerd door de hersenstam en de frontale hersenen (frontal eye fields in de premotor cortex). Ook dit zijn structuren waar het bij DDS mis kan gaan.

De Visagraph goggles helpen met het analyseren van de oogbewegingen tijdens het lezen. Op geavanceerde wijze wordt via infrarood gemeten waar de ogen zich op richten tijdens het lezen.

Correctie van zogenaamde luie ogen d.m.v. afplakken, oefenen of eventueel operatief ingrijpen lijkt in een aantal gevallen dan ook inderdaad verbetering van DDS klachten te geven (bovenop de verbetering van de oogmotoriek). Helaas is er bij DDS veel meer aan de hand dan alleen problemen met zien of met de oogmotoriek.

Zo is informatieverwerking is een ander cruciaal proces in de academische vorming. Verwerking van informatie is een samenspel van de linker en rechter hersenen. Simpel gezegd bemoeit de rechterhersenhelft zich met verwerking van nieuwe informatie en vervolgens gaat de linkerkant ermee aan de slag om het te analyseren.

Wanneer de rechterhersenhelft minder functioneert, dan blijft het hele leerproces daar steken en komt de linkerhelft niet eens toe aan een mogelijke analyse. In DDS zien we dat de rechterhersenhelft een aantal minder functionerende gebieden heeft en leerproblemen kunnen dan ook verwacht worden.

Het goede nieuws is dat zowel de oogmotoriek als de informatieverwerking sterk kunnen verbeteren wanneer hier op de juiste wijze aandacht aan wordt besteed. Dit kan bijvoorbeeld met behulp van HTS en PTS software.

Training met HTS gebeurt thuis op de PC. Er wordt gebruik gemaakt van een 3D-bril waarbij de training door de "slimme" software steeds aangepast wordt aan de capaciteiten van het kind.